Peki, öğretmenlerimize yönelik bu akıl almaz şiddet sarmalına karşı hangi sendikalar eylem kararı aldı? İşte o sendikalar: 

Türkiye'nin eğitim sistemi, yıllardır süregelen tartışmaların ve dönüşümlerin odağında. Özellikle 12 yıllık zorunlu eğitim uygulaması, bugün geldiğimiz noktada ciddi bir sorgulamayı beraberinde getiriyor. "Okulda olmaması gereken tipler eğitimi sabote etmeye başladı" serzenişi, aslında birçok eğitimcinin ve velinin ortak çığlığı haline geldi. Okulla alakası olmayan, beklentisi olmayan, hatta zeka yeterliliği bulunmayan her bireyi 12 yıl boyunca aynı çatıda tutmaya çalışmak, maalesef eğitim kalitesini yukarı çekmek yerine, genel bir düşüşe sebep oldu. Akran zorbalığı, şiddet vakaları ve öğretmene yönelik saldırılar bu durumun acı birer yansıması olarak karşımıza çıkıyor.

"Zorla eğitim olmaz, istemeyeni okutamazsın, yetersiz olanı okutamazsın!" bu cümle, aslında sistemin görmezden geldiği temel bir gerçeği haykırıyor. Eğitime gönül vermemiş, potansiyeli farklı alanlarda olan bireylerin sınıfları doldurması, okullarda bir yozlaşma ve verimsizlik ortamı yaratıyor. Bu durum, eğitimcilerin motivasyonunu düşürürken, gerçekten öğrenmek isteyen öğrencilerin de önünü kesiyor. Öğretmene saygının yerlerde süründüğü, şiddetin ise tavan yaptığı bir eğitim ortamında, kaliteden bahsetmek giderek zorlaşıyor.

Diğer yandan, sanayimiz ve meslek kollarımız nitelikli işgücü bulmakta zorlanıyor. Hayata atılım yaşı yükseliyor, gençlerimiz mezuniyet sonrası iş bulma konusunda sıkıntılar yaşıyor. Zorunlu eğitim, maalesef bireyleri yetenek ve ilgilerine göre yönlendirmek yerine, tek tipleştirme eğilimi gösteriyor.

Bu yanlıştan ivedilikle dönülmeli. İlkokul sonrası okuma mecburiyetinin kaldırılması, okullarımızı gereksiz kalabalıklardan arındırarak hem fiziki hem de eğitimsel anlamda bir ferahlama sağlayabilir. Bu sayede, eğitimi gerçekten isteyen ve potansiyeli olan öğrencilere daha kaliteli bir ortam sunulabilir, öğretmenlerimiz de daha verimli çalışabilir.

Ancak sorun yalnızca eğitim sisteminde değil, toplumsal düzenin kendisinde. Şiddetin ve suçun bu denli artış göstermesi, sert ve caydırıcı önlemleri gündeme getiriyor. El Salvador tipi cezaevleri, bazı suçlar için vatandaşlıktan çıkarma ve mal varlığına el koyma gibi uygulamalar, infaz yasası değişimi, suça sürüklenen çocuk(!) kavramının kaldırılması, suçla mücadelenin radikal ancak etkili yolları olarak tartışılmalı. Toplumsal huzurun ve adaletin tesis edilmesi, bireysel ve toplumsal şiddetin önüne geçmek için hayati önem taşıyor. Eğitim sistemindeki dönüşüm, sadece müfredat değişiklikleriyle sınırlı kalmamalı; toplumsal yapımızı da iyileştirecek kapsamlı bir değişimin başlangıcı olmalıdır. Aksi takdirde, bugün öğretmenlerimize uzanan eller, yarın toplumun her kesimine ulaşmaktan çekinmeyecektir.