Haksız bile olsa bir tarafı “haklı” kabul etmek, adaletin özünü yok saymak demektir. Öğretmen, öğrenciyi eğiten ve topluma yön veren kişi. Onu sürekli “vatandaşın karşısında suçlu” konumuna koymak, mesleğin itibarını bitirdi. İktisatçı Dinçer'in bu yaklaşım, yönetimin tarafsız değil, “şikâyet edenin yanında” olduğu izlenimini veriyor. Bu da eğitim kurumlarında güveni sarsıyor.

“Sizin saçlarınıza karışana ben karışırım” diyerek, öğrencilerin kişisel özgürlüklerine müdahale edilmemesi gerektiğini vurguluyor. Burada aslında “öğrencinin bireysel özgürlüğü” ön plana çıkarılıyor. Yani öğretmen veya idare, öğrencinin kişisel tercihine müdahale ederse, bakan olarak kendisinin müdahale edeceğini söylüyor. Bu da eğitimde özgürlükçü bir yaklaşım gibi görünse de, diğer sözleriyle yan yana konulduğunda çelişkili bir tablo ortaya çıkıyor: öğretmenler vatandaş karşısında korunmazken, öğrenciler için özgürlük vurgusu yapılıyor.

Bir yandan öğrencilerin özgürlüklerini savunmak, diğer yandan öğretmenleri vatandaş karşısında korumamak büyük bir tutarsızlık. Bu söylemler, eğitim sisteminde hem öğretmen hem öğrenci açısından güven ve adalet tartışmalarını yeniden gündeme taşıdı. Maalesef böyle böyle öğretmenlerimizin itibarı bitti ve kendilerini değersiz hissettiler.