Avantajlı bölgelerdeki okullara bir kez atanan öğretmenler, bu “rahat” düzeni bırakmak istemiyor. Sonuç mu? Aynı okulun adeta “sahibi” gibi görünen öğretmenler, yeni gelenlere karşı baskı unsuru olabiliyor. Genç öğretmenler ise söz hakkı bulamıyor, iş barışı bozuluyor.

Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’in geçtiğimiz günlerde yaptığı açıklama, bu gerçeği bir kez daha gündeme taşıdı. Tekin, uzun yıllardır aynı okulda görev yapan öğretmenler ile yeni göreve başlayanlar arasında adaletli bir denge kurulması gerektiğini vurguladı. “30-35 yıl aynı okulda görev yapan öğretmenler var, diğer öğretmenler de bu okullarda görev almak istiyor” sözleriyle de aslında sistemin tıkanan yönünü açıkça ortaya koydu.

Rotasyonun getirilmesi, sadece bir idari tercih değil; eğitimde adalet, fırsat eşitliği ve kurumsal sağlığın gereğidir. Çünkü: Aynı okulda uzun yıllar görev yapan öğretmenler, istemeden de olsa ayrıcalıklı bir konum kazanıyor.

Yeni gelen öğretmenler baskı altında kalıyor, mesleki motivasyonları düşüyor.

Bazı okullar sürekli talep görürken, dezavantajlı bölgeler kadroları doldurmakta zorlanıyor.

Rotasyon, öğretmenleri cezalandırmak değil, sistemi tazelemek demektir. Farklı okullarda görev yapmak, hem öğretmenin mesleki gelişimini besler hem de öğrenciler için daha dinamik, adil bir eğitim ortamı yaratır.

Bugün geldiğimiz noktada, rotasyon bir lüks değil, zorunluluktur. Eğitimde eşitliği, öğretmenler arasında adaleti ve öğrenciler için daha dengeli fırsatlar yaratmayı hedefliyorsak, bu adım bir an önce atılmalıdır.

Unutmayalım: Okullar kimsenin tapulu malı değil, toplumun ortak geleceğini inşa eden kurumlardır. O geleceğin adil, güçlü ve sağlıklı olması için rotasyon artık kaçınılmazdır.