Bir tarafta kamu işçisine verilen %24’lük zam, günlük 50 TL seyyanen artış, aylık taban ücretin 42.000 TL’ye çıkarılması gibi güçlü iyileştirmeler… Diğer tarafta memura reva görülen %11, %7, ardından %4+%4’lük artışlar ve yalnızca 1.000 TL taban aylık zammı…

Evet, yanlış okumadınız: İşçiye yüksek oranlı artışlar ve güçlü taban düzenlemeleri yapılırken, memur yine enflasyona ezdirilmektedir.

Aynı Kurumda, İki Ayrı Dünya!

Bir bakanlıkta, bir üniversitede ya da bir belediyede yan yana çalışan memur ile işçi arasındaki maaş farkı artık “adaletsizlik” boyutuna ulaşmıştır. Aynı yemekhaneye giren, aynı servisi kullanan, aynı işi çoğu zaman omuz omuza yapan bu iki personel grubundan biri yüksek zamlarla refahını korurken, diğeri her geçen gün alım gücünü kaybetmektedir.

Memurların tepkisi bu yüzden büyüyor: “Biz neden aynı sofrada farklı ekmek paylarıyla oturuyoruz?”

Çözüm: Memura İşçiliğe Geçiş Hakkı

Mademki hükümet, kamu işçisini koruyan toplu sözleşmelerle güçlü artışlar yapabiliyor; mademki memur bu artışlardan pay alamıyor; o halde adalet için atılması gereken adım nettir:

Memura sürekli işçi kadrosuna geçiş hakkı tanınmalıdır!

Bırakın memur, kendi geleceğini seçsin. Düşük zamlarla yıllarca enflasyona ezilmek istemeyen memura, işçilik statüsüne geçiş kapısı açılsın. Bu, ne memuru ne de kamu düzenini zayıflatır. Tam tersine, adalet duygusunu güçlendirir.

Neden Olmasın?

Bugün özel yasalarla sözleşmeliden kadroya, taşerondan sürekli işçiliğe geçiş sağlanmadı mı?
Milyonlarca kamu çalışanı için defalarca “statü değişiklikleri” yapılmadı mı?

O halde, aynı kurumda işçiye %24, memura %11 zam verilen bir düzende; memura işçi statüsüne geçiş hakkı vermek de mümkündür, hem de gereklidir.

Son Söz

Eşit işe eşit ücret söylemini yıllardır dilimizden düşürmüyoruz. Ama rakamlar ortada: İşçi ile memur arasındaki fark, eşitlik değil uçurumdur.

O halde, çözüm basittir:
Ya memura işçi kadar zam verin, ya da memura işçi olma hakkını tanıyın!